Önceki yazıda biraz daha şema ve devre tasarımından bahsetmiş, işin daha çok mekanik kısmını içeren led yapının oluşturulmasını ise bu yazıya bırakmıştım. 4^3 küp için öncelikle ölçüleri düşündüm. Her katta 16 adet led olacak, karenin her kenarında da dörder adet led olacak. Her kenarı 9cm’lik bir kare işimi görecek gibiydi. Her kenarda 0.cm, 3.cm., 6.cm. ve 9.cm.’lik yerlere birer led koyarsam, 9cm^3’lük bir küp elde edebiliyor ve tahminlerime göre çok da küçük olmadığı için rahatlıkla çalışabiliyordum. Öncelikle bunun şemasını çizdim. Bu şemayı kullanarak da çalışmama yardımcı olacak ahşap üzerine 5mm.’lik çapta delikler açtım. Her katın bağlantılarını yapacağım zeminim hazırdı. Burada ufak bir dikkat. Her delik eşit derinlikte olsun isteyeceksinizdir. En kolay yolu da fotoğraftaki gibi matkabın ucuna belli bir yere bant çekmek bu gibi durumlarda. Böylece her deliği eşit derinlikte tutabilirsiniz. Bunu yaklaşık olarak ledlerin şeffaf kısımlarının uzunlukları kadar yapmanızı tavsiye ederim.

Kimi videolarda led bacakları birbirleri ile direkt olarak bağlanmış. Bu çok da güven vermedi bana. Daha sağlam bir yapı oluşturmak için bir temel ve kolon düzeni getirmek istedim. Bunun için de bakır kablo aradım ancak bulamadım evde. Elimde iki kalınlıkta alüminyum tel vardı. Kalın olanı oldukça sağlam olacaktı. Bunlardan 15’er cm.’lik çubuklar yaptım. Her katta zemin için 6 adet tel, katlar arası led bağlantıları için de toplam 16 tele ihtiyacım vardı. Toplamda 40 adet el kesmem gerekiyordu.

Öncelikle daha kalın olan 1.2mm çapındakini denedim. Yanlış seçim yaptığım tabi ki lehimlemeye başlayınca ortaya çıktı. Alüminyum teller bakır teller aksine çok zor lehim tutuyor ve bu kalınlık çok fazla geliyordu. Yaklaşık 40 teli kesmeden önce iki üç tanesi ile deneme yapmış olsaydım boşa bu kadar iş çıkmayacaktı. Başka bir yerde kullanmak için o sevdadan vaz geçtim ve 0.6mm. çapındaki teli kullanmaya karar verdim. Aşağıdaki ilk video o daha kalın tellerin kesilişi. İkinci video ise akıllanıp kısa tellere geçiş sonrası her kısa teli nasıl tam düzleştirdiğim ve daha sağlam hale getirdiğimin tekniğini gösteren video. Bu ikinci adımı mutlaka yapın derim.

Tüm teller kesildikten ve düzleştirildiğinden sonraki adım artık ilk katın lehimi idi. Dizaynınızı unutmayınız. Tüm anotlar (+ uçlar / ledlerin uzun bacakları) dikeyde birleşecek ve kolonları oluşturacak, her katot ise (- uçlar / ledlerin kısa bacakları) yatay düzlemde birleşip satırları oluşturacak. Toplamda 16 adet kolon ve 4 adet de kat çıkışı olmak üzere 20 adet çıkış kablomuz olacak led küpten. Bunun için zemine yerleştireceğimiz ledlerin anotlarını (uzun bacaklar) o kalın telden kestiğim küçük bir tele dolayıp her birisinde birer halka oluşturdum. Bu halkaları her katta üst üste getirince ve o deliklerden de dikey teli geçirince katlar arası kolon bağlantısını da kolaylıkla yapabilecektim. Aşağıdaki fotoğraflarda bunu görebilirsiniz:

Ledleri lehimlerken alüminyum gerçekten sıkıntılı. Bu yüzden ek olarak lehim pastası da kullanmak zorunda kaldım. Bu aşağıdaki videoda göreceğiniz gibi işi oldukça kolaylaştırdı. Dikkat etmeniz gereken şey elbette ledlerin fazla ısıdan dolayı yanmaması. Bu yüzden de her kat bitiminde mutlaka ledleri test ettim. Yanmış olan varsa ona hızlıca müdahale edebilmenin en iyi yolu tam bu aşama. Katları çıktıktan sonra uğraşmak zorunda olacağınız cisim artık 3 boyutlu olacağından bu test işini asla atlamayın.

Her kat yapımı bittikten sonra artık işin ciddi tarafına geldim. Dizaynıma göre mantıken tümünü üst üste koyduğumda her şey yerli yerine oturacak ve anotlar arası 16 adet bağlantıyı da yapabilirdim artık. Neyse ki milimlik kaymalar dışında bir sorunla karşılaşmadım. Çok daha iyi yapılabilirdi ancak ilk deneme için bence yeterli.

Bu aşamada da artık son bir led testi gerekiyor. Bunu da hallettim Büyük mutluluk, hiçbir ledde sorun yok.

Bundan sonraki iş de Arduino devre ile bu küpü bir araya getirmek ve ara bağlantıları da halletmek. Önceki yazıda bahsettiğim devreleri ve kabloları bir kutuya yerleştirmeye karar verdim. Evde eski bir parfüm şişesi kutusu buldum. Üstünü siyah sprey boyayla boyadım ve hazır olan delik şemam ile yaklaşık 1mm.’lik delikler deldim. Küpün tüm bacaklarını bu delikli kapaktan geçirip kutunun kendisini de Arduino devresi ve kabloları için ayırdım. Tüm bağlantıları ilgili bacaklara yaptım. Buraya kadarki tek başıma çalıştığıma küfrettiğim tek aşama sanırım bu kutudaki deliklere küpün 16 telini de aynı anda geçirebilme aşamasıydı. İki kişi olursanız daha rahat olacaktır. Devre ile küp bir araya geldiğine göre artık kod ile testlere başlayabilirdim.

Buraya kadar sabredip okuduysanız şu sonuç videosunu da izleyip isterseniz işe el atabilirsiniz. Ben yıllar sonra böyle bir şeye bulaştığım için çok mutlu oldum ve tüm yapım aşamasından zevk aldım. Özlemişim bu tür “challenge”ları. Özellikle “old school” elektronik konusunda bilgilenmek için sevgili arkadaşım Fırat Tarman’ın Teknomani – YouTube kanalına abone olmayı ve takip etmeyi unutmayın. Sevgiler.

The post Arduino ile Led Küp 4X4X4 – Bölüm 2 appeared first on mirmirik.net.

Arduino ile farklı bir cihazı kontrol edecek kod yazmak oldukça basit ve çok fazla kaynak var elinizin altında. Biraz da merakınız varsa hemen her şey hakkında bilgi sahibi olabiliyorsunuz. Ben genelde YouTube kanallarından ve kullandığım komponentlerin üretici sayfalarından öğrendim gerekli gördüğüm bilgileri. Led küpler ile ilgili de çok fazla değişik metot ve uygulama var. 4^3 küpler için genelde de 20 adet dijital çıkış pinlerinin tamamının kullanıldığı Arduino Uno kullanılmış. Bunu aslında “shift registerlar” kullanarak (74HS595 gibi) Wemos, Nano vb. daha az çıkış pinine sahip Arduino mikroişlemciler ile de yapabilirsiniz. Gördüğüm çoğu tasarımda klasik led kontrollerinde olduğu gibi digital I/O pinine 220Ω – 330Ω’luk direnç takılmış ve direkt küpteki ilgili led için beslemeler yapılmış. Bir tanesi ise (ki hiçbir işe yarar dokümanı ya da anlatımı da yoktu) katları beslemek için 4 adet 2n2222 NPN transistör kullanıyordu. Akımı da güçlendirdiği ve daha sabit bir kontrol sağladığı için bunu tercih ettim. Benim yaptığım tasarımda dikkat edilecek tek şey diğer onlarca örnekteki gibi ledlerde katotların (negatif uç) değil, anotların (artı uç) birbirlerine bağlanması ve katotların ise satırları (katları) besleyecek şekilde bir araya gelmesi. Yani sonuçta elinizde 16 sütun için “+” sinyal ve 4 katlı tasarım için de 4 farklı “-” sinyal göndereceğiniz 20 uçlu bir led tahtanız olacak. Şema ve tasarımı anlattıkça ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Devre tasarımlarımı EasyEDA Standard Edition kullanarak yapıyorum. Benim için oldukça kolay kullanıma sahip ve erişilebilir bir uygulama olduğu için tercih ediyorum. CircuitMaker ve KiCAD de denedim ancak nedense onlara ısınamadım şimdilik. Neyse. Her şeyden önce devre tasarımını bir ortaya koyayım. Buraya tıklayarak da PDF halini indirebilirsiniz.

Bu şemada en solda elimdeki Arduino Uno’da kullanılan Arduino Mega 32P çipi var. Bunun çıkışlarını evde atıl durumdaki eski IDE disk bağlantı kablosuna bağlayıp bir şekilde 20 dijital çıkışı iletmek istedim. Gereği yok bunun. Lehimleme işini biraz daha uzatıyor sadece. Şöyle bir board üzerine gerekli lehimlemeyi ve kablolamayı yapıp, Arduino’yu erkek header’lara çıkış verecek şekilde devreyi tamamlayabildim sonuçta. Bu fotoğraftaki kısım şemanın sol tarafındaki mikroçipi, transistörleri, dirençleri ve 20’li pini gösteriyor. Kartımız hazır:

Bu kısım ve IDE kablosuna bağlantı kısmı tamamen işi zora sokmak için diyebiliriz. Sürücü birim ile(Arduino) alıcı birimi(ledler) birbirinden bağımsız tasarlayabilme özgürlüğü gibi düşünebilirsiniz. İleride farklı bir şey için bu 20 pinli çıkışı kullanmak istersem tek yapmam gereken sürücü devreyi kablodan çekmek olacak. İşe yarayabileceğini düşünüyorum. Devre yerleşim yerini bir PCB yerine delikli pertinaksa yapacağım için kendime bir rehber oluşturmaya gereksinim duydum. Belki onlarca daha basit yolu ve uygulaması vardır ancak üşengeçliğimden dolayı eski dost Excel’de şöyle bir şey yaptım tüm kablo bağlantılarını net görebilmek için. Oldukça da işime yaradı bazı kararlarımda. Bunun uygulamasını bilen varsa ve yazarsa sevinirim.

Sonuçta IDE kablosu bağlantısını da alıcı bir erkek header’ın olduğu board’a götürmem gerekiyordu, bunu da şu şekilde yaptım:

Bu iki modül IDE kablo ile birleşince de şöyle bir görüntü ortaya çıktı:

Buraya kadar tüm çıkış / giriş testlerimi ve özellikle çok küçük bir alanda lehimleme yaptığım için kısa devre testlerimi de gerçekleştirdim. Tümünden geçti iki board da. Artık led küpün asıl ağır işçilik kısmına geçebilirdim. Led küpün tasarlanması ve birleştirilmesi konusunu diğer yazıya bırakacağım. Becerebilirsem yapım videolarını da ekleyeceğim. Umarım herkese faydalı olur. Sorusu olan olursa bkz: @mirmirik… Twitter’da konuşalım.

Yazının devamı için bkz: Arduino ile Led Küp 4X4X4 – Bölüm 2

The post Arduino ile 4x4x4 Led Küp… appeared first on mirmirik.net.

Öncelikle söylemem gerekir ki, Zagreb’e kadar gelmişseniz bu bölgeyi ziyaret etmeden ayrılmayın ülkeden. İmkanınız varsa, tavsiyem o bölgede bir otel ya da çokça bulunan “guesthouse” ayarlayın ve en az iki gününüzü burada geçirin. Parkın tamamını 1 günde gezmek zaten imkansız. Sırf göllerin olduğu yer tüm park alanının %1’ini kapsıyormuş ve burası bile bir günde bitemiyor. Toplam alan ise 295 km² imiş. Asıl gezilmesi gereken alanın ormanlık bölge olduğunu söylediler ama orası için haftalık program yapmak ya da işi bilen bir tur satın almak gerekiyordu. Bir arkadaş ile birlikte iki günde tüm göller bölgesinin ancak %40’ını bitirdiğimizi düşünürsek… Hesaplamaya matematiğim yetmedi şu anda! Ulusal park Hırvatistan’ın Zagreb’e daha yakın olan orta bölgesinde bulunuyor. Google Maps açıp da kaçırmak neredeyse imkansız:

Neyse… Zagreb’den göller bölgesine gelmek 2-2.5 saat kadar süren bir otobüs yolculuğu sadece. Otobüs biletinizi online olarak vollo.net üzerinden satın alabilirsiniz. Ya da Zagreb otobüs terminali sayfasından detaylı bilgi de edinebilirsiniz. Dilerseniz direkt otobüs durağına gidip, oradan da satın alma yapabilirsiniz.

Göller bölgesine tek yönlü bilet 99 Kuna tuttu Vollo.net üzerinden. Bu da, bu yazının yazıldığı tarih itibari ile yaklaşık €13.5 kadar (55TRY). Bileti aldığınızda, size gelen biletin yazıcı çıktısı gerekiyor. Yani “online bilet aldım telefonumda da e-postam var” çok işe yaramıyor. Otobüs içindeki muavin ya da şoförlerin İngilizce bilgileri oldukça kısıtlı. Anlaşmak zor olabiliyor. Sadece işaret dili ile anlaşmak zorunda kalacağınızı ya da Hırvatça ve İngilizce bilen bir arkadaş bulmak zorunda kalabileceğinizi göz önünde bulundurun. Bileti online alamazsanız da, yazdığım gibi otobüs firmalarından ya da yer varsa otobüse bindikten sonra içeriden alım yapabiliyorsunuz. Yine dediğim gibi yer sorunu olabiliyor bu durumda. Bileti aldığınızı varsayarsak, ikinci adım otobüse binişe geçebiliriz. Zagreb’teki ana otobüs durağını aşağıdaki haritada işaretlemeye çalıştım (https://goo.gl/maps/Mae2pY4noB12):

Otobüs terminaline ulaşınca panolardan otobüsünüzün hangi perondan kalktığını bulabilirsiniz. Oldukça başarılı bir sistemleri ve havayolları gibi yönlendirmeleri var. O yüzden otobüsü karıştırmanız oldukça zor (dedi İtalya’da yanlış trene binip bambaşka yerlere gitmiş olan adam). Eğer otobüs yolculuğunda bagaja vereceğiniz çantanız varsa o da 8 Kuna tutuyor(4.5TRY kadar). Biz alışkın olmadığımız için garip gelebilir bu uçak uygulaması ama, kurallar böyleymiş. Havayolları benzerliği sadece terminal ile sınırlı değil kısacası. Ben çantayı bagaja atıp direkt otobüse yöneldiğim için ufak bir anlaşmazlık yaşadım muavin ile. O para istiyor, ben de ona biletimi gösteriyordum. Anlaştık neyse ki.

Yol 2-2.5 saat kadar sürüyor. Bir süre otobandan gidip, Karlovac şehrinden sonra ara yola sapıyor otobüs. İnanılmaz yeşillikler arasından geçiyor ve bir iki kasaba sonrasında ulusal parkın 1 numaralı girişinde duruyor. Parkın 2 farklı giriş noktası var ve bu birazdan söyleyeceğim bir ipucu için önemli bir konu.

Otobüs yolculuğu sırasında yanımda oturan Danimarkalı bir arkadaş(sevgili Maja) ile tanışmıştım ve buradaki iki günümüzü de birlikte geçirmeye karar vermiştik. Şans eseri aynı yerde kalacaktık. Biz iki numaralı girişte indik ve gideceğimiz yere nasıl ulaşabiliriz endişesi baş gösterdi. Çünkü tam olarak çift şeritli küçük yol ağzında idik ve haritaya göre bu evimiz için yoldan 3km kadar yürümemiz gerekiyordu. Araçlar ile birlikte… Transfer sorunu büyüktü! Bölgede Adriana Guesthouse diye bir yerde kalacaktık ve oraya nasıl ulaşabileceğimizi hiç düşünmemiştim. Oldukça uzakmış aslında asıl park alanına. İndiğimiz duraktakiler ile konuştuk ve en mantıklı seçimin taksi olduğu ortaya çıktı. Yokluk bölgesinde bir araç yolundasınız ve yabancı bir ülkede taksi ile bir yere ulaşmak? Fikri bile cüzdanı yakacak gibi görünüyor ama, biraz çenebazlık ve iyi niyet göstergeleri ile sevgili şoförümüz Damir ile tanıştık. İngilizcesi bizim Mr. Brown ve Mrs. Brown’dan hallice idi ama gayet de iyi anlaşarak köy evine kadar 50 Kuna ücret almayı kabul etti (sonradan ispatladı ki, taksimetre açınca 70 – 75 kadar tutuyor). Telefonunu aldık. Sonraki tüm seyahatlerimizde de kendisini telefon ile aradık, O da gelip evin önünden alıp, istediğimiz yere kadar bıraktı.

Eve çantaları atıp yine Damir ile 2 numaralı kapıya gittik. Dönüş için ücret almadı 2 numaralı kapının içinden girip bizi bilet lokasyonuna kadar götürdü. Biraz ön bilgi olması amacı ile şu “kapı” / “giriş” olaylarını da bir göstereyim harita üzerinde:

Bizim kaldığımız yer bu haritada yok… O kadar uzak işte. İki kapı arası mesafe yaklaşık 2-2.5 km. kadar. Aradaki yol da -bilenler bilir- Altınoluk / Küçükkuyu yolu gibi. Dümdüz araç yolu! Konuya dönüyorum…

Fun fact 1: İlk gün 2. kapıdan giriş yaptık ve yaklaşık yarım saat kuyrukta sırf bilet almak için bekledik. Hem de Perşembe gibi hafta içi bir gün olmasına rağmen. İncelikli nokta şimdi geliyor. Eğer iki gün kalacaksanız MUTLAKA önce ikinci kapıyı ziyaret edin ve “2 days ticket” alın. 180Kuna bir günlük bilet parası, 280Kuna da 2 günlük geçiş hakkı veren bilet. Bunu yaptığımıza ikinci gün 1 numaralı kapıya gidince o kadar sevindik ki… Emin olun siz de sevineceksiniz.

Fun fact 2: Bilet noktasındaki restaurant benzeri yerden yemek / su / bira alınabiliyor ama özellikle yemek kalitesi pek de iç açıcı değil. Çok şey ummamakta fayda var. Su alırken de “PET” markalı olanları tercih etmek en azından %50 tasarruf sağlıyor (15 Kuna 50ml. bira idi, 12 Kuna 50ml. PET marka su ve 27 Kuna adını hatırlamadığım yine 50ml. su idi).

Bileti aldıktan sonra ister elektrikli tur otobüslerine binebilir, isterseniz yine sıraya girip tam karşınızdaki iskeleye geçen elektrikli tekneye atlayabilir ya da yürüyüş rotanıza göre tabanlarınıza güvenebilirsiniz. Biz tabanlarımıza güvenmedik. Karşı iskeleye geçen tekne için sıraya girdik ve yaklaşık 20 – 25 dakika sonra sıra bize gelip karşıya geçtik. Buradan sonrasında yürüyüşümüze başladık. Rotamız yaklaşık şöyle oldu (çizim becerilerimi sorguluyorum hala):

Oldukça yorucu ama bir o kadar da heyecan verici ve zevkli saatler geçirdik. 3-3.5 saate yakın bir sürede bitirdik bu parkuru. Zamanımızın çoğu ahşap iskele benzeri bir yolda geçti. Diğer zamanlarda ise kuru orman tabanında yürüdük. Sadece bir ya da iki defa suya dokunabildik. Manzara, şelaleler, korunmuş ve kollanmış doğa inanılmaz güzellikteydi. Tavsiyem yanınızda şapka, su ve atıştırmalık bulundurmanız. İlk günün ilk dikkat çekici fotoğrafı şurada hemen (devamını Instagram hesabıma ekleyeceğim sanırım):

Birinci günü bitirip, eve döndük. Ertesi sabah için programımızı yaptık. İkinci gün yine inanılmazdı. Damir bizi aldı ve 1. kapıya kadar getirdi (bu sefer 100 kuna tuttu ücret). Kapıdaki bilet sırası, hac dönemi Atatürk Havalimanı pasaport kuyruğunun 3 – 4 katı kadardı. Ön sıralardakilere sorduğumuzda 1.5 saattir kuyrukta olduklarını söylediler. Bir önceki gün 2. kapıdan iki günlük bilet almış olmamızın faydası ile herkesin kem gözleri altında sallana sallana içeriye girdik. Tekrar edeyim. İki gün kalacaksanız mutlaka ilk gün 2. kapıya gidip iki günlük bilet alın ve 2. gün birinci kapıya gelip içeriye girin. Sırada beklemek çok uzun sürecek diğer türlü. Boşa zaman kaybı olacaktır. Birinci kapının olduğu yer, tanıtımlarda kullanılan kataloglardaki büyük şelalenin olduğu yermiş. Fotoğraf çekimlerinin bir çoğu da burada oluyormuş meğer. Bilet gişesinden geçip, daha içeriye 100m kadar girmişken bizi karşılayan görüntü, tabiatın gücü karşısında boynumuzu eğmemize yol açtı. Tam bir “natureporn”. Varolan ve varolmuş olan tüm jeoloji tanrılarına ve tektonik plakalara şükranlarımız sunduk.

Fotoğrafın sağ tarafında görülen şelale, bölgedeki en büyük şelale imiş. Onun olduğu mekana yürümek yarım saat kadar vaktimizi aldı. Tüm yol inanılmaz bir bitki örtüsü ve görüntüler ile doluydu. Oraya ulaştıktan sonra “normal yol” yerine, hep yapmayı tercih ettiğim gibi “daha az gidilmiş yol” tercihi ile yukarıya tırmandık. Kısacası, şelalenin oradan büyük çoğunluğun yaptığı gibi geri dönmeyin. Arkada sol tarafta oldukça dik olan merdivenler var. 80 – 100 metre kadar yukarıya çıkarıyor. Çok yorucu olabilir ama buna değer. Buraya sapın! Yanınızda oram ağrıyor, buram ağrıyor, yoruldum geri dönelim, çantamı taşı / yardım et bana falan diyen birisi yoksa çok güzel bir yolculuk. Çıktığınızda şunun benzeri manzara var karşınızda. O şelalenin döküldüğü nokta ile yaklaşık aynı hizaya geldik ve karşıdan görüyorduk.

Bu noktadan sonrası size kalmış. Normal yolları izleyebilir ya da üstteki fotoğrafta şelalenin sağ tarafına çıkabilirsiniz. Üst tarafta bir araba yolu var. Oraya doğru gidip, sağa dönüp, polis noktasının oradaki pek kullanılır gibi görünmeyen patikadan aşağıya inebilirsiniz. Dönüş yaptığınız, saptığınız yerlere dikkat etmenizde fayda var. Şununla karşılaşırsanız, ne yapacağınızı biliyorsunuz. Sonuçta çoğumuz Blair Witch Project (IMDB) izlemiştir sanırım.

Eğer yolu bulup da, gözlem noktasına ulaşabilirseniz, şu manzaranın da keyfini çıkarabiliyorsunuz:

Buradan tekrar asfalt yola dönüp ormandaki patika yola geçiş yaptık. Bir süre sonra dinlenme noktasına ulaştık ve biralar ile yemeklerimizi hallettik. Bir saat kadar mola verdik. Gücümüzü topladıktan sonra tekrar “Entrance 1” tabelasını izleyerek yola koyulduk. Yine mükemmel manzaralar eşliğinde bir baca mağaraya geldik. Çok dik merdivenler ile 80 metre kadar yukarıya çıkıyorsunuz. İçeride yarasaların yuvası varmış ama karanlık koridorlara sapmadığımız için ne yarasa ne de Bruce Wayne göremedim. Şu tabela karşılıyor sizi girişte:

Sonrası oldukça uzun bir yol ile tekrar bir numaralı kapıya ulaştık ve ikişer bira molası verip, Damir’i aradık. İkinci gün bu şekilde kapanmış oldu ve yaklaşık olarak 6.5 saat kadar sürdü tüm yürüyüş. Yaklaşık yürüyüş rotamız da şu şekilde oldu:

Yaptığımız yolculuk ve yaşadığımız deneyim asla unutulmaz. Yeşile, turkuaza ve maviye doyduk. Mavi ve yeşil sever birisi olarak çok tatmin olduğumu söylemem gerekiyor. Umarım bu bölgeye yolunuz düşer ve bu deneyimi sizler de yaşarsınız.

Not ve güncelleme bilgisi: Bazı saçma cümle devrikliklerini düzeltmeye çalıştım, bir iki fotoğraf ile biraz detay daha ekledim. Dönüş ve Zagreb konularını da üşenmezsem bir yıl içinde yazarım.

(Konuyu kapatırken çalan parça: Lilac Wine / Jeff Buckley)

The post Plitvičke Jezera / Plitvice Lakes Gezisi appeared first on mirmirik.net.

Oldukça büyük ve ünlü bir restoran mutfağındaki aşçılık ve büyük ihtimalle şef aşçılık kariyeriniz sizi, bir şekilde, müşteriler ile daha fazla beraber olabildiğiniz “şef garsonluk” tarafına sürükledi. Artık mutfakta dönen her şeyden siz “ayrıca” sorumlusunuz. Gelen siparişlerin içerideki şef aşçıya iletilmesi, siparişin ne kadar sürede hazırlanması gerektiği, içeriğinin müşterinin istediği şekilde nasıl hazırlanabileceği ve bunu en hızlı nasıl ve kimin tarafından sunulabileceği tamamen sizin kontrolünüzde. Tabi ki bunların hepsi kasada oturan arkadaşınızın uyarıları ile şekillenmek zorunda. İşin en kötüsü de, bu restoranda menü falan yok. Sadece sizin “kırmızı et” yemekleri konusunda iyi olduğunuz biliniyor çevrede. Kimin ne zaman ve neyi nasıl isteyeceği tamamen deneyimlerinizden kaynaklı öngörülerinize bağlı.

İş hayatınızdaki “yazılımcı” ve büyük bir ihtimalle “yazılım takım yöneticisi” kariyeriniz bir şekilde, müşteriler ve şirket yöneticileri ile çok daha fazla birebir ilişki kurduğunuz “manager” pozisyonuna sizi sürükledi. Artık IT ekibi içinde dönen her şeyden çok daha fazla sorumlu hale geldiniz (Bir nevi, 1.49V üzeri DC ya da AC ile çalışan herşeyin sorumluluğu sizde). IT’den belirli bir zaman planına uygun olarak istenilen her şeyin, bir süzgeçten geçirilip yazılım takım yöneticisine iletilmesi, isteğin çıktısının ne olması gerektiği gibi konularda kafanızı oldukça yormanız gerekmekte. Bunları yaparken de finansal girdi ve çıktıları hesaba katıp, en uygun fiyatlı çözümü sunmanızın şart olduğunu da unutmamak gerekiyor.

İşlerin yetişemediğini, bir nevi gelen talepleri artık elinizdeki aşçılar ile karşılayamadığınızı farkettiğinizi ve çözüm olarak bir ya da iki aşçıyı daha ekibinize katmak olduğunu gördüğünüzü varsayalım. Elinizde sağlam veriler de var. Verileri analiz ettiniz ve bir iki ay içinde her akşam size gelen müşterilerin isteklerini, istedikleri süre içinde tam olarak karşılayamayacağınızı biliyorsunuz ve bu isteklerin daha da artacağını zaten görüyorsunuz. Bu durumda atılacak adımlar belli aslında. Bu durumu yöneticinize (büyük ihtimalle genel müdürünüze) bildirmek ve iyi bir aşçı arama sürecine girmek ya da bu kadar masa fazla, bunların sayılarını azaltmamız lazım demek. İkinci seçeneği seçmeniz mantıksal açıdan kolay yol olsa da, işletme açısından istenilen bir davranış olmayacaktır büyük ihtimalle. İlk seçeneğe dönelim. Eleman alalım…

Restoranlardaki işe alımların hangi süreçlerden geçtiğini kesin olarak bilmediğim için tabi ki o konuda ahkam kesmeye devam etmeyeceğim. Kendi bildiğim kısma döneyim. Artık birlikte çalıştığımız IT ekibine yeni bir çalışan katma konusunda sorumlu hale geldiğimize göre, bu konudaki deneyimleri anlatıyor olmanın zararı olmaz.

• Öncelikle, “eleman” değil, çalışma arkadaşı arayışı içinde olduğunuzu kabullenin. “Eleman” arayışından vazgeçin. İş arkadaşı arayın.
• İşverenlerinizin hayalindeki gibi mükemmel kişiliğe sahip, sabahtan akşama kadar yerinden kalkmadan çalışan, işyerinin “iş hedeflerini” %100 içselleştirmiş ve çok iyi derecede teknik bilgiye sahip insan arayışından vazgeçin. Öyle birisi yok. Onlara Artificial Intelligence adı da veriliyor ve Stephen Hawking’in de uyardığı gibi insanlığın sonu onlardan gelecek.
• İş görüşmelerinde patron gibi değil, çalışma arkadaşı gibi konuşun. Zamanınızın büyük bir kısmını birlikte geçireceksiniz. Eşiniz, çocuğunuz ya da kedileriniz ile çok daha az görüşüyorsunuz. Hadi çocuk neyse de, eşinizi seçerken bile “birlikte geçireceğiniz zamanın huzurlu olması” şartını aradığınızı unutmayın.
• Sinirli olduğunuz ya da çok neşeli olduğunuz gibi yüksek duygu durumlarınızda görüşme yapmaktan ve karar vermekten mümkünse kaçının.
• Çok bilindik ve klasik olacak ama sizin aradığınız teknik yeterlilik ile ilgili herşeyi tam olarak ve çok iyi bildiğini iddia eden kişileri işe almayın. Yalan söylüyorlar. Piyasada Photoshop ve 3DS uzmanı olup da SAP’de modül desteği verebilen, ABAP’ta kendisini aşmış ve .NET ile SQL Server’a, Python ile mongoDB’ye “takla attırmasını” bildiğini iddia eden bir çok CV var. *nix sistemlerde her daim bir root, Windows’ta ise Sys.Admin olmaları da büyük artı belki. Swift’te 10 yıllık tecrübeleri olması kendilerini bir adım öne çıkarsa da, Android’de sadece 8 yıllık tecrübeli olmaları sizi şüphelendirebilir. (İş arayanlara not: Bu tip bir özelliklerde birisini arayan bir iş ilanı görürseniz de o firmayı bir şekilde bloklayın)
• Dürüst olun görüşmede. Dürüst olmaktan kastım acımasızca dürüst olmak. Pembe bir tablo çizmeyin kesinlikle. Beyaz yalanlar bile söylememeye çalışın. Gerçekleşmesi çok düşük ihtimalde olan vaatlerde asla bulunmayın. Gücünüzün sınırlarında olan konularda istekler gelirse bunları ne kadar gerçekleştirebileceğinize bakın. Eğer gerçekleştiremeyeceğinize dair bir şüpheniz varsa bunu paylaşın. Sırf “eleman alımını gerçekleştirmek” ile siz bir üst makamın gözünde iyi görüneceksiniz diye insanları boş vaatler ile oyalamayın.
• Bilmediğiniz bir teknik alanda iş arkadaşı arayışı içindeyseniz, mutlaka o konuyu iyi bilen birisinden destek alın.
• Zaman zaman, ekip içindeki konum olarak daha alt düzeyde bulunan bir ekip arkadaşınızı da görüşmelere alın. Bu hem başvuran kişinin gireceği ekibi biraz daha nesnel tanımasına, hem de ekip içindeki arkadaşınızın IK konularında kendisini eğitmesine destek olacaktır. Örneğin bir Jr. Developer arıyorsanız, o güne kadar iş görüşmelerinde hep masanın diğer tarafında oturan bir Mid.Level Developer arkadaşınızı yanınızda bulundurun. Onun da soru sormasına fırsat verin.

Bu tavsiyelerim ya da hayallerim tabi ki benim her zaman yapmayı başarabildiğim şeylerden öte, yapmak istediklerim. Birçoğunu şimdiye kadar uygulayabildiğimi düşünüyorum ama tam anlamı ile her maddeyi gerçekleştirdiğimi söylemek “beyaz bir yalan” olur. Acımasızca dürüst olmadığım zamanlar oldu.

Şef aşçı olmak zor. Benim becerebileceğim bir şey değil. Sanırım bu yüzden yazılımcı oldum…

The post Bir CTO işe alım yapıyor! appeared first on mirmirik.net.

Bizler (teknik proje yöneticileri, mimari tasarımcılar, IT direktörleri, yazılım geliştirme müdürleri, iş analistleri, yazılımcılar), bilişim çalışanları olarak genelde sadece yaptığımız işin bizlere verdiği tatmin duygusu ile işlerimizi yapıyoruz. Bu ego tatminlerimiz gerektiği gibi olduğu müddetçe de yapılan işi olması gerektiğinden çok daha iyi yapıyor ve başarılı sayılıyoruz. İşin sonucunun şirketi nereye getireceği, ne şekilde satışları arttıracağı ya da şirket olarak tanınırlığımızı nereye getireceği ile pek ilgilenmiyoruz. Açıkçası, pek de umurumuzda değil aslında bunlar. Satışın ya da pazarlamanın isteklerini karşılayabilmek için sizler gibi düşünmemizi, tam olarak sizler gibi P&L⁵ gözetmemizi, müşteri memnuniyetini %100 seviyesinde tutmamızı ya da satış grafiğinin her zaman bir önceki döneme göre pozitif olarak büyüme trendinde olmasını hedeflediğimizi görmek istiyorsunuz. Cidden mi? Bunlar maalesef önemsediğimiz konularda üst sıralarda değil.

Kişisel olarak görüşüm, bundan 3 – 5 yıl sonrasındaki iş hayatında, pazarlamadan anlamayan ya da satış aktivitelerinin önemini kavrayamayan bir IT çalışanının başarılı olamayacağı yönünde. Bunun tam tersi de geçerli. Yani bir CMO⁶ eğer IT’yi ve getirilerini anlayamıyorsa, günün piyasasında iz bırakacak bir iş yapamayacaktır. Tabi bu sadece global olarak düşününce geçerli. Yoksa ülkemizi düşününce her yolun mübah olduğu ayrı bir gerçek. Buradaki 3-5 yılı ülkemiz için 12-15 yıl olarak düşünebiliriz. Yeter ki patron şirketleri 1980’li yıllarda kalmış olan alışkanlıklarını değiştirebilsin o zamana kadar.

Deneyimlerimden gördüğüm kadarıyla, bir IT çalışanının, pazarlama ya da satış ekibi ile aynı düşünce yapısında olması ile ilgili grafiği aşağıya ekledim. Buradaki “Umursama durumu”, IT çalışanının, pazarlama ya da satış ekibinin hedeflediği amacı yüzdesel olarak ne kadar içselleştirdiğini veriyor:

Şimdi, bir kaç acı gerçeği yazılı hale getirmeli sanırım bu grafik yardımı ile. Aşağıdaki maddelerde hem biz bilişim çalışanları için hem de pazarlama ya da satış ekibindeki arkadaşlar için bir şeyler var.

1. Üzgünüm ki, biz IT çalışanları henüz yeteri kadar “iş bilgisi” ile donatılmamış durumdayız.
2. Pazarlama ve satışın hedefleri ile, IT hedefleri(ego tatmini ile de doğru orantılı olarak) pek örtüşemiyor.
3. Yapılan işin şirkete sağlayacağı yarardan daha çok, teknik anlamda bizi ne kadar zorlayacağı ve bizlere ne kadar bilgi katacağı bazen çok daha önemli.
4. O andaki görevimiz ve sorumluluğumuz ne kadar fazla teknik bilgi birikimine ihtiyaç duyuyorsa, o kadar empatiden uzaklaşıyoruz.
5. Dünya üzerinde şu ana kadar geliştirilmiş ya da geliştirilmekte olan yazılımların kaynak kodları yüzlerce farklı dil ile yazılmış durumda. Lütfen bize “x firması bu işi 3 günde tamamlamış; ne kadar zor olabilir ki?” diye gelmeyiniz (bkz: List of programming languages.)
6. Hedeflerinizi matematiksel ifadeler kullanarak bize aktarabilirseniz, sizleri o kadar sever ve işi sahiplenebiliriz. Yoksa “bunu tüm müşterilerimiz istiyor” ya da “bunu yaparsak çok güzel atılımda olacağız” ifadeleri emin olun ki aramızdaki konuşmalarda bazen eğlence konusu olabiliyor.
7. En sevdiğim öngörü: “Bir kadın 9 ayda doğum yapabilir ama 9 kadın bir ayda doğum yapamaz”. Çalışan adam sayısını arttırıp, projelerin de buna doğru orantılı olarak sürelerinin daha kısalacağını söylemeyin lütfen, kalp kırıcı oluruz.
8. Sizlerin KPI’larınız ile bizlerin KPI’ları arasında çoğu zaman ciddi fark var. Satış cironuzu %20 arttırmayı hedefleyen bir proje fikrinizdeki size çok basit gelen bir fonksiyon için düşündüğünüz geliştirme zamanı, bizim aylık çözülen bug sayımızı inanılmaz ölçüde arttırabilir.
9. Şirket bütçesinde “cost” olarak büyük bir kalem olarak yer alıyoruz. Eminiz ki kuzeninizin bir tanıdığı bizlerin yaptığı işi 1/3 zamanda çok daha iyi yapabilir. Uygulamak zorunda olduğumuz süreçler ve uymamız gerektiğini söylediğimiz kurallar emin olun işi zora sokmak için değil, bir sonraki proje talebinizi daha hızlı karşılayabilmek için.
10. Yazının genelindeki “siz” ve “biz” ayrımını uzun bir süre kıramayacağız. Bunun bilincine vardığımız sürece ortak bir hedef için çok daha hızlı ilerleyebiliriz.

Kişisel fikrim: bundan 5 yıl sonra bence bir IT departmanına gerek bile kalmayacak şirket içinde(TR için bu süre iki katı). Pazarlamaya bağlı ufak bir destek ekibi olması yeterli olacak. Giderek gelişen cloud ortamı sayesinde hem “in-house” geliştirme yavaş yavaş ölecek, hem de teknik destek anlamında uğraşılması gereken konular çok azalacak. Pazarlamaya bağlı olacak bir iş analisti ve proje yöneticisi ile işlerin oldukça iyi ilerleyebileceğini düşünüyorum. Ancak o zamana kadar aramızı düzeltmek için iki tarafın da bazı ödünler vermesi gerekecek. Bizlerin “iş” anlamında bir şeyler öğrenmemiz ve şirketin hedeflerini daha çok içselleştirmemiz gerekiyor. Pazarlama ya da satış departmanları da mümkün olduğunca IT’nin süreçlerine anlam vermesi ve yönetime karşı bizleri de savunabilmesi iki taraf için de yararlı olacak gibi.

Evet; “pazar” doymak bilmeyen bir canavar ve her haftayı geçtim, her gün değişen kurallara göre oyunu oynamak zorundayız. Ama matematik hiç yalan söylemiyor. Matematik konusunda bizlere güvenin.

Ek okumalar:

3 things your CIO should know about marketing
Inside the Minds (and Personalities) of CIOs and CMOs
Are CIOs Destined to Work for the CMO?
Hey CIOs! Show Your CMO the Love
Güncelleme (29.08.2014):
Getting the CMO and CIO to work as partners

Kısaltmalar:

¹: Chief Technology Officer
²: Chief Information Officer
³: Bilişim Teknolojileri
⁴: Information Technology
⁵: Profit and Loss
⁶: Chief Marketing Officer

The post Bir CMO, IT hakkında ne bilmeli? appeared first on mirmirik.net.

Buradaki sonucu şöyle de dile getirebilirsiniz. Yönettiğiniz/sorumlusu olduğunuz ya da içinde olduğunuz ekipteki kişilerin birlikte çalışma tecrübesi ne kadar yüksek ise, yaptığınız projenin başarıya ulaşma şansı da bu tecrübe ile doğru orantılı olarak artmaktadır. Ya da madem ekip yöneticisi sizsiniz, ekibinizi bir arada tutmak ve ekip içi uyumu yükse seviyeye getirmek en büyük amacınız olmalı. Konuyu sayısal veriler ile de örneklemeye çalışayım. Örnek olarak da piyasada 15 yıldır var olan bir yazılım şirketinde çalışan iki ayrı ekip bulunsun. İki ayrı IT ekibinin üyelerini de şu şekilde ele alalım(tamamen varsayıma dayalı verilerdir aşağıdakiler, araştırmaya ya da deneyime dayalı değildir)

EKİP 1.

1. Proje yöneticisi: Ekipte 2 yıldır bulunuyor, toplam piyasa tecrübesi 4 yıl.
2. İş analisti: Ekipte 4 yıldır bulunmakta toplam iş tecrübesi 5 yıl.
3. Senior yazılımcılar: Ekip içinde 2 adet var ve ekipte bulunma süreleri 3 yıl ve 7 yıl. Toplam tecrübeleri ise 8 yıl ve 11 yıl.
4. MidLevel yazılımcılar: Ekip içinde 5 adet var. Sırasıyla ekipteki zamanları; 3, 3, 4, 4 ve 5 yıl. Toplam iş tecrübeleri ise yine sırasıyla; 5, 5, 6, 7 ve 8 yıl.
5. Junior yazılımcılar:  Ekip içinde 3 adet var. Sırasıyla ekipteki zamanları; 6 ay, 1 yıl ve 1 yıl. Toplam iş tecrübeleri ise yine sırasıyla; 1, 1,5 ve 2 yıl.

EKİP 2.

1. Proje yöneticisi: Ekipte 6 aydır bulunuyor, toplam piyasa tecrübesi 8 yıl.
2. İş analisti: Ekipte 1 yıldır bulunmakta toplam iş tecrübesi 7 yıl.
3. Senior yazılımcılar: Ekip içinde 2 adet var ve ekipte bulunma süreleri 6 ay ve 1 yıl. Toplam tecrübeleri ise 12 yıl ve 15 yıl.
4. MidLevel yazılımcılar: Ekip içinde 5 adet var. Sırasıyla ekipteki zamanları; 1 ay, 2 ay, 6 ay, 10 ve 12 ay. Toplam iş tecrübeleri ise yine sırasıyla; 4, 7, 7, 9 ve 10 yıl.
5. Junior yazılımcılar:  Ekip içinde 3 adet var. Sırasıyla ekipteki zamanları; 1 ay, 1 ay ve 2 ay. Toplam iş tecrübeleri ise yine sırasıyla; 1,5, 2 ve 2,5 yıl.

Yukarıdaki verilere göre iş tecrübeleri ve ekip içindeki zamanlarını tabloya döktüğümüzde bizi şu karşılıyor:

* tüm sayılar “yıl” bazında verilmiştir.
* SSD, MSD, JSD arasındaki bilgi birikim farkları dikkate alınmamıştır.
* SSD: Senior software developer
* MSD: Mid-level software developer
* JSD: Junior-level software developer

Buradan görüldüğü gibi Ekip2’nin ciddi bir piyasa tecrübesi var. Toplam 85 yıllık bir bilgi birikimine karşı Ekip1’in 63,5 yıllık bir tecrübesi bulunmakta. Ekip2’nin toplam tecrübesi neredeyse Ekip1’in 1,5 katı(kesin sayı 1,33). Oysa buradaki en dikkat çekici ve aslında bu yazıya temel oluşturan araştırmanın iddiasına da konu olan rakam, ekip içindeki birlikte çalışma tecrübeleri. Ekip1 bu konuda Ekip2’nin neredeyse 6 katı kadar “birlikte çalışma tecrübesi”ne sahip(kesin rakam 6,37). Böyle iki ekip sunulduğunda başarıya ulaşma konusunda siz kimi seçersiniz? Bu sorunun çok net bir cevabı yok tabi. Sonuçta birlikte çalışma sürelerini arttırma amaçlı olarak 2. ekibe yatırım yapmak da karlı bir durum olabilir. Ancak bütçe/süre gibi kısıtlamalara bakıldığında ve yapılan araştırmaya güvenildiğinde, 1. ekibin çok daha başarılı olabileceği gibi bir sonuca ulaşılıyor.

Gelelim bir de kişisel tecrübelere… Geçmişe bakınca, kişisel tecrübelerimin, bu araştırma sonucuna oldukça uygun olduğunu görüyorum. Birlikte daha uzun süre çalışan ekipler, geliştirdikleri projede çok daha başarılı olurken, toplam tecrübesi yüksek olan ekipler eğer birlikte çalışma deneyimleri yoksa/azsa projeyi gerektiği süre/bütçe içinde bitirememe durumu ile karşılaşabiliyorlar. Bunun sebebi, ekipte kimin neye ne kadar ilgisi ve bilgisi olduğunun tüm ekip içinde net bir şekilde biliniyor olması, süre planlaması yapılırken de bu bilginin %90 üzerinde bir başarı ile tahmin ediliyor olması olabilir.  Yani PM bir görevi bir yazılımcıya verirken, ondan aldığı sürenin doğruluğuna ne kadar güvenirse o kadar başarılı planlama yapacak ve proje planına ve verilen sözlere o kadar uyacaktır.

Kapanış notu: Yazılım ekiplerinde gördüğüm, bir kişinin ekibe ve dolayısı ile yapılan yazılıma/projeye direkt yardımı, ancak işe alımdan iki ay kadar sonra başlayabiliyor. Bu rakam alınan kişinin geçmiş tecrübesi ile çok da doğru orantılı olarak kısalmıyor. Yani yeni takım arkadaşının 10 yıllık piyasa tecrübesi olması, bu iki aylık süreyi iki güne indirmiyor. Süregelen bir projeye yeni katılan herhangi bir eleman için durum maalesef böyle. Bunun bir ayı ekibi ve çevreyi öğrenmek, diğer ayı da projenin/yazılımın detaylarına girmek ile geçiyor(sıra tabi ki bu şekilde değil, hatta sıra bile yok aslında). Projenin/yazılımın büyüklüğü ile doğru orantılı olarak bu rakamlar artış gösterebiliyor ancak ortalama süre bu.

The post IT ekibindeki toplam tecrübe appeared first on mirmirik.net.

Aşağıdaki görüşlerim ve uygulamalarım büyük bir olasılıkla insan psikolojisi ve bunu anlamak ile de ilişkili. Salt olarak bu kuralları doğru kabul etmek ve uygulamaya çalışmak ya empati yoksunluğunu ya da insan ilişkilerindeki çözülmesi çok zor olan ilişki ağlarını anlamamak ile ilgili olabilir. Burada yazılanları ofisinizde denemenizden sorumlu olmayacağımı tekrar söylemek istedim.

Gücünüzü öğrenin!

Her yeni konuma gelen gibi, ilk yaptığım şey kendi çevremi ve o çevredeki konumumu anlamaya çalışmaktı(bunu sadece iş yeri için sınırlamamak da lazım. Sosyal herhangi bir ortam için bu durum geçerlidir bu içgüdüsel davranış). Yeni çalışma ortamımda ilk önce çalışma arkadaşlarımı oluşturan ekipte kim neyi yapıyor ve kim hangi konulardan sorumlu araştırmasına girdim. Kulaktan dolma ve tahmin yürütme yerine bunu herkes ile birebir görüşerek yapmayı tercih ettim ki bence hem çalışma arkadaşlarınıza saygı duymanız hem de saygı görmeniz açısından en doğrusu bu. Üst yönetimin ekibinizdeki kişiler ile ilgili varsayımlarına tamamen kendinizi kaptırmanız(x şundan sorumlu, y şunu iyi bilir gibi) sizi hem önyargılı yapar hem de oluşan önyargılarınız yüzünden yanlış kaynak seçerek gerekli verimi alamaz ve belki de ileride ihtiyaç duyacağınız değişikliği yapamaz duruma gelirsiniz. Ekibinizin içindeki dinamikleri anlamazsanız, potansiyel dinamiği, sorumlu olduğunuz uygulama yararına yönlendirme şansınız olmaz. Varolan gücünüz, şirkette yöneticiler tarafından size verilen “title” ile ilgili olmaktan çok, ekip olarak sizin neyi başarabileceğiniz ile ilgili olduğuna inananlardanım maalesef. Bu yüzden “varolan güç” kavramı, benim için “ekip olarak neyi daha iyi yapabiliriz” sorusu ile bağlantılı. Bu gücü öğrenmenin en iyi yolu da ekip ile iyi iletişimden geçiyor.

Test edin!

Gücünüzü test etmenin en iyi yolu, güvenilir bulduğunuz bir projede değişim için gerekli gördüğünüz adımlardan bazılarını atmanızdır. Hani hep yürümeden önce emeklemek derler ya, onun gibi bir şey. Daha önce çalışmakta olduğunuz yerde başarıyla uygulanan bir sistem cidden mükemmel olabilir ama bunu şu anki yere “hemen” uygulamanız çok da mümkün değil aslında. Bunu kabullenin ve ufak adımlar ile başlayın. Önceki şirketimde projelerdeki planlamalar için uygulanan güzel bir sistem vardı. Bunu öncelikle ekip arkadaşlarım ile paylaştım ve onlara bu sistemin bize olacak faydalarını anlattım. Üst yönetime giderek bir projede kendi iş yapış yöntemimi uygulamak istediğimi ve bunun şirkete faydalı olabileceğini söyledim. Sonrasında da bu sistemi savunabileceğim verileri elde edebilmek için bir dolu soru sordum ekip arkadaşlarıma(x işi için sence kaç saat harcarız? Peki sence bunu da eklersek buna sence bizi ne kadar etkiler? Şöyle bir istek var y departmanından, sence yapmalı mıyız?). Daha sonra elimdeki tüm verileri test edeceğim projeye uyguladım ve projenin takibini de bu veriler doğrultusunda yaptım. Şansıma ilk deneme oldukça başarılı geçti ve hem ekip arkadaşlarım hem de işi isteyen departman ve yönetim sonuçtan memnun kaldı. Acemi şansı belki de ama matematik yalan söylemez.

Daha iyi sonuçlar elde edin!

Yöntem farklılığının başarı ile sonuçlanması sayesinde bazı şeylerin ilk etapta zahmetli olsa da daha iyi olabileceği fikri kabul görmeye başlayınca, yönteminizi tüm projelere yayın. İlk denemeniz sonucunda zaten öngördüğünüz iyileşmeyi gördüyseniz bir sonraki aşamaya geçin ve kendinize daha zorlu bir proje seçin. Yöntem değişikliğinden emin olmak ve bu değişikliğin uygulamanıza/şirketinize getireceği yararların ölçülebilir olduğunu ancak daha fazla veri ile elde edebilirsiniz. Korkmayın! Bir çok kişi yaptığınızın saçma olduğunu, zaman kaybettirdiğini, dün bitmesi gereken bir çok işin biriktiğini söyleyecektir ama yılmayın. İlk test verilerinizi önlerine atın ve bunun gücünüze güç kattığını unutmayın(güvenen ekip=güç). Bırakın bir kaç proje geciksin. Bu gecikmeleri de asla bahaneler arkasına saklamayın. Sorumluluğu mutlaka üstlenin. Yeni yöntemden dolayı gecikmeler/hatalar ortaya çıktığını ama zaman içinde düzeltilebileceğini anlatın. Buradaki “düzelecek zaman” konusunda şunu yapmanız da yardımcı olacaktır. Diyelim ki artık baskılara dayanamaz duruma geldiniz. Kolay bir projeye geri dönün ve onu gerçekleştirin. Eliniz hem daha da güçlenecek, hem de “zaman” kazanmış olacaksınız.

Elde ettiğiniz sonuçları paylaşın!

Yeni çalışma alışkanlığının sonuçlarının -alışması zor olsa dahi- matematiksel olarak daha iyi olduğuna ikna edebiliyorsanız önünüzdeki bir çok engel ortadan kalkacaktır(ki matematik yalan söylemez). Burada en önemli tutum aslında yöneticilerinizin tutumu. Türk çalışma mantığına alışmış, daha klasik yöntemleri tercih eden, günümüz söylemleri ile statükocu bir yönetim anlayışınız varsa bu adımı aşmanız çok daha zor olacaktır. Bu durumda matematiksel veriler cidden elinizi güçlendirecek ve işinizi hızlandıracaktır. Yaptığınız işlerin “ölçülebilir” veriler doğuruyor olması bu sebeple çok önemli. Daha önceden x zamanda yapılan y işi, yeni yöntemle x+4t zamanında gerçekleşiyor ama, bunun bakım maliyetinde ve gelmesi öngörülen işlerin uygulanma sürelerindeki kısalma sayesinde toplam geliştirme maliyeti 2 adam/ay kazandırıyor dediğinizde emin olun bir şeyleri başarabileceğinizi gösterirsiniz.

‘Yandaş’ toplayın(kaynak isteyin)!

Gerçekleştirdiğiniz projelerde, yaptığınız değişiklik sayesinde olumlu dönüşler oldukça, yeni yöntemleriniz daha çok saygı görecek ve kabul edilir olacaktır. Adice gelebilir yazınca ama, kendi tarafınıza çektiğiniz her kişi ile aslında yöntemi uygulamak isteyen “ekip” güçlenecek ve değişime bir adım daha yaklaşacaksınız. Yeni yöntemin her projeye uygulanması için üstünlüğünüzü lehinize çevirin. Her isteğe bunu uygulayabilmek için üst yönetime talepte bulunun. Eğer ki bunu elde edebilirseniz, bu durumda #1 numaralı adıma geri dönmeniz ve yeni gücünüzü öğrenmeniz yerinde olacak.

Değişimi gerçekleştirmek yazıldığı ya da anlatıldığı kadar kolay değil hiç bir zaman. “Bu böyle olmaz”, “bunu şöyle yap”, “ben bunun şöyle olmasını istiyorum” ya da “ben ne dersem o” tavrı ile karşılaşmanız özellikle Türkiye şartlarında çok olası. Önemli olan değiştirmek istediğiniz alışkanlıkların ne kadar yerleşik olduğunun farkına varmanız ve hangi noktaya müdahalede bulunabileceğinizi bilmeniz. Bu da bence iki temele dayanıyor. Değişimi gerçekleştireceğiniz ekibe ve ne kadar inatçı olduğunuza…

The post Alışkanlıkları değiştirmek appeared first on mirmirik.net.

Geçen süre boyunca yazılım geliştirici olarak göremediğim –daha doğrusu görmek ve anlamak bile istemediğim- onlarca sorun ile boğuştum. Yazılımcının kafasında yer alan ve dünya görüşünü de oldukça etkileyen sıfır ve bir ikilisinin gerçek hayata aslında ne kadar da uzak durduğuna daha ikna oldum belki de; bilemiyorum(Kendimi yalanlamak gibi olacak ama bence dünya hala sıfır ve bir. Bunu IT sektörü çalışanları dışında kimse de anlamıyor ne yazık ki). Yazılımcıların / IT çalışanlarının asosyal görülmesinin ya da tuhaf yaratıklar gözü ile bakılmasının bir sebebi de bu: Dünya algılarının diğer insanlardan farklı olması.

IT’nin mutfağından çıktığımda yeni ortama alışmam ilk başta çok zor geldi. Doğru matematiksel verileri doğru yöntemler ile istenilen şekilde işlerseniz, her zaman doğru sonucu bulabilirsiniz. Yani düşünseniz ya, “2+2 her zaman 4 sonucunu doğuruyor, şu müşteri neden bu 4’ün illa ki “IV” şeklinde yazılmasını istiyor ki? İkisi de aynı değil mi sonuçta?”(Bana 2+2≠4 ile gelmeyin, kalbinizi kırarım) Ya da daha sosyal ve yazılımcı tarafından hak verilmesi daha da zor bir örnek vereyim; “neden illa ki işe giriş çıkışlarımın takip edilmesi gerekiyor ve bu konudan sorumlu tutuluyorum, sonuçta bana verilen işi bana tanımlanan süre içinde bana anlatıldığı şekli ile yerine getiriyorum!” İşte bu son 7 yılda anladım ki; maalesef kazın ayağı öyle değil ve yazılımcılar aslında pek bir şey de bilmiyorlar gerçek dünyanın ihtiyaçlarına dair(böyle dedim diye alınmayın sevgili yazılımcı dostlarım; kendimden ve gördüklerimden örnek vererek genelleme yapıyorum aslında).

Konu daha da fazla dağılmadan geleyim başlığın açıklamalarına. Mutfaktan çıkıp da içeride oturan müşterinin karşısına geçmiştik değil mi en son?  Tamam. O zaman hemen şu aşağıdaki cümleleri/düşüncelerinizi bir kenara bırakmaya çalışın eski yazılımcı yeni yönetici dostlar(ben çok uzun zaman ikinci ve altıncı maddeyi beceremedim):

1. “Herkes beni ben olarak kabul etsin ve söylediklerimi bir kerede anlasın. Anlamazlarsa onların aptallığıdır”. Yok artık! Karşınızda yazdıklarınızı makine diline çeviren ve yapamadığı zaman size hatanın nereden kaynaklandığını gösteren bir yazılım derleyici yok. Karşınızda insan var ve iletişim dediğiniz nane bilgisayardaki gibi işlenmiyor(Sevgili abim Erhan Eroğlu’na saygılarımla). Söylemek istediğiniz, söylediğiniz, alınan ve algılanan adlı dört farklı sistem düşünün ve bu her sistem arası geçişte veri kaybı olduğunu kabul edin, daha rahat edersiniz. Sevdiğim bir tabir var teknolojide bilgi aktarımı ile ilgili; her zaman “anneye anlatır gibi” anlatın derdinizi. Açık, basit ve çok net olun. Sonra bu anlatımı sabır ile on defa daha yapın. Sonra bir on defa daha!
2. Asla ama asla yazılımın teknik detaylarına girmeyin. Bu artık sizin işiniz değil. (Bence şu şekilde interface yazın oradan türetirsiniz her ihtiyaç olan class’ı. Bir de şu şekilde tablo oluşturup şu şekilde çalışan bir SP çağırın.) Bu asla burnunuzu sokmayın demek değil. Yapılan işi anlamaya çalışmakta ya da işleri teknik anlamda da takip etmenizde hiç sorun yok aslında. Bir işin teknik olarak dert yaratacağını görmüş olabilirsiniz. Ama bunun yolu asla neyi nasıl olması gerektiğini çok bilmişlik taslayıp da anlatmak değil. Tartışmak, sağlam veriler ile karşılıklı doğru yolu bulmak.
3. “Bana verilen işi eksiksiz yapıyorum, bu yeterli olmalı” demeyin. Size iş verilmeyecek duruma gelmelisiniz. Siz iş üretmelisiniz.
4. “Bana söylenen bu, demek ki iş böyle olmalı” da demeyin. Çoğu zaman doğru gibi görülse de, aslında tam olarak öyle değil. Artık sizin göreviniz zaten size söylenmeyeni araştırmak, sorgulamak, bulmak, irdelemek ve bunların gerçekleşmesini sağlamak için akıllıca bir yöntem izlemek.
5. “Tüm istekler benim önüme yazılı olarak gelsin ben de bu yazılı doküman üstünde anlaşmaya varınca işe başlayayım “. Unutun bunu! Her ne kadar çalışılan kuruma bağlı olsa da, çoğu projede size eksiksiz ve PMI ya da CMII öngörülerindeki gibi bir istek listesi ile gelmeyecekler arkadaşlar. Zaten artık sizin işiniz bu dokümanı mükemmel hale getirmek. Unuttunuz mu? Siz artık yazılımcı değilsiniz, yazılımcılara iş verecek kişisiniz. O istek listesinin arzu ettiğiniz gibi mükemmel olmasını sağlamak sizin asli göreviniz.
6. “Ben zamanında her şeyi tek başıma yapıyordum, şimdi neden her görev ayrı olsun isteniliyor ki, JS de yazsın, web service de yaratsın, veri tabanına da baksın”. Bu daha çok ‘90’lı yıllarda yazılım dünyasına adım atmış ve internetin ilk sancılarını yaşamış kişilerde oluşan “kendini bir şey sanma” dürtüsünden dolayı meydana gelmekte. Saçmalamayın! Dünya çok değişti. Ekibinize yeni bir arkadaş katmak için yaptığınız görüşmeniz sırasında size bunların hepsini yapabileceğini söyleyen kişiler ile karşılaşırsanız iki durum vardır. Ya artık soyu tükenmekte olan çok ender bir tür ile karşı karşıyasınızdır ya da karşınızdaki kişi bahsi geçen tüm becerileri çok yüzeysel şekilde biliyordur ve aslında sizi çok daha zora sokacaktır. %97,32 ikinci seçenek çıkacaktır(Dikkat; küsuratlı sayı verdim).

Şimdilik burada durayım ve devamını sonraki yazıya bırakayım.

The post IT Yönetiminde Bebek Adımları – Alışkanlıklar appeared first on mirmirik.net.

Büyüyor adam:

Sorgu linki de şuydu Google’ daki(“Muffin The Cat”):

https://www.google.com.tr/search?q=muffin+the+cat&hl=tr&safe=off&tbo=u&rlz=1C1GGGE_enTR379TR379&tbm=isch&source=univ&sa=X&ei=hKQJUbO7G8fIhAeo5YCoBg&ved=0CCsQsAQ&biw=1920&bih=912

The post Muffin Bey büyüyor, durduramıyoruz appeared first on mirmirik.net.

Beklemediğim bir cevap… Sorunu çözmek için şu adımları takip ettim.

1. Mantıken kurulmuş olan bir servis olmalı ve çalışır olmalı(Kurulmuş ve çalışıyor):

2. Bu servis mantıken bir port dinliyor olmalı. Couchbase sitesinden ilgili portları buldum.

3. Bu portlardan herhangi birisini dinleyen var mı (sorunuma özel olarak 8091 dinleniyor olmalı. Ancak portlardan sadece 8092 aktif olarak dinleniyor görülüyordu.)?

Not: Aktif portlarınızı DOS komut satırında “netstat -an -p tcp” komutu ile görebilirsiniz.

4. “localhost” doğru olarak 127.0.0.1 üzerinde tanımlıydı. Burada da sorun yoktu. Windows servisini durdurup tekrar başlattım ve event viewer’ a göre bir hata da gelmedi.

5. Couchbase’ in kurulduğu dizine baktım(varsayılan olarak “C:\Program Files\Couchbase\” ve “Server\bin” altında şu .bat dosyalarını gördüm:

service_register.bat
service_reregister.bat
service_unregister.bat
service_start.bat
service_stop.bat

6. service_register.bat dosyasını açtım. Sadece 20 yıl içinde batch dosyaların içine yazılan kodların ne hale geldiğini görünce halime acıdım. Dosya içinde “for /f “tokens=1* delims=” %%a in (‘cmd /q/c “type bin\ipaddr.out”‘) do set IP_ADDR=%%a” diye bir satır vardı.  IP_ADDR değişkeni bir şekilde “%%a” değerini alıyordu. Bu değeri nasıl aldığını ise yazılımdaki OOM ile çözdüm(Olsa Olsa  Metodolojisi). Bir önceki komut mantıken “bin/ipaddr.out” dosyası ile ilgili bir şeyler yapıyordu. Bu dosyayı açtım.

7. Ve sonuç. Dosya içinde verilen IP adresi “169.254.252.63” olarak yazılmış. Bunu 127.0.0.1 olarak değiştirdim(yazma hakkınız yok vs. gibi saçmaladı tabi ki Windows ama CMD.EXE’ yi ya da Notepad’i administrator hakkı ile çalıştırırsanız sorun olmuyor).

8. service_unregister.bat dosyasını çalıştırdım. Daha sonra da service_register.bat dosyasını.

9. Ve sonuç: Couchbase 2.0 çalışmakta.

The post Couchbase 2.0 – Could not connect to localhost:8091 appeared first on mirmirik.net.